O Galicia Hoxe publicaba dous novos artigos dos estudantes da USC de último ano de Xornalismo.

Alba Pinto asinaba o artigo chamado A Esperanza do módem.A súa visión sobre o xornalismo do futuro non é demasiado alentadora. A esperanza do módem. Seica o que di no título é o último que queda. Non me estraña que case un millar de persoas uníranse ao grupo de Facebook: Porqué ninguén me parou os pés cando dixen que quería ser xornalista? O periodismo hoxe está mal. Da igual a cor, a ideoloxía ou o medio. Todos minten e barren para á súa casa. Pero aínda non temos que perder a esperanza, porque Internet, con todo o bó e o malo, permite facer un xornalismo distinto máis aló de inetereses económicos. Tamén e certo que neste soporte non todo o que publica pode ser chamado información. O que pasa é que o consumo de información na rede é diferente. O xornal ten unha plusvalía: a súa credibilidade. En Internet pasa o contrario. Non te fías do que se di até que atopas o mesmo en varias páxinas distintas.

Pero pese a todo, quizáis o Vello Xornalismo, como di Alba, está morto. Quizáis é hora de facer o cambio definitivo, porque cada vez son máis voces que gritan basta. E reniegan do que hoxe se fai.

Por outra banda, Manuel Rodríguez, asina o artigo Xornalismo de Hoxe e Mañá. Nel fala da Internet como esperanza futura para un bo desebvolvemento da nosa profesión. Coincide con Alba e con case todos os que durante estes meses escribiron neste blog do Galicia Hoxe. E, é certo. En Internet está a xordir un novo tipo de xornalismo. Mais temos que ser conscientes que non todo é bo. Láiase, igual que Alba, dos intereses mercantilistas que moitas veces obstrúen o papel do xornalista e a realización de boas informacións. Pero temos que ser conscientes de que a Web tampouco escapa a isto.
Altofalantes son os xornalistas da rede e do papel. Da Televisión e da Radio. Porque hoxe en día os xornais acomodáronse nunhas rutinas que non permiten ao xornalista máis que actuar como voceiro dos que teñen poder. Non hai tempo para preguntar nin para preparar as preguntas. E no caso de que si poidas cuestionar o que din, probablemente sexa o teu xefe quen che pida que teñas a boca calada. Se non son as rutinas serán os intereses mercantilistas. Ese é o sistema. Isto non é doado cambialo. Da igual o soporte.

E navegando pola rede atopei un blog no que tamén falan disto. Se ben en Internet as rutinas seguen presentes e os intereses tamén, polo menos nas principais cabecerias da información, é certo que nel é máis doado buscar un escaparate no que contar o que queiras. Sen interferencias e sen intereses. Os blogs son unha nova maneira de informarnos. Máis temos que saber que a información non está sempre feita por profesionais. Así que os mecanismos de verificación (contraste e xuízo crítico) non están asegurados. Tampouco no papel todo o que se publica se verifica. Depende máis ben da calidade do profesional que da calidade do soporte.

Picnik é unha ferramenta online de edición de fotografías recentemente adquirida por Google. Debes estar rexistrado para poder acceder a ela. Existe unha conta gratuíta e outra Premium,que por pouco máis de dous dólares ao mes permite cargar maior número de fotografías e ampliar as funcións dos que se rexistran gratuítamente.

Similar a Photoshop.com, pero cunha interface e un modo de funcionamento moito máis sinxelo, permite editar fotografías subidas dende o teu ordenador, combinar todas as túas fotos creando álbumes ou collages, asi como imprimilas ou compartilas cos demáis.

Unha vez que cargas unha fotografía a propia aplicación permite un sinfín de opciones : podes correxila automáticamente, rotala, cambiar o seu tamaño, recortala, modificar a súa exposición, cambiar a saturación, temperatura e enfoque, así coma correxir os ollos vermellos.

O segundo paso, logo da edición, chamado creación nos ofrece a posibilidade de engadir numerosos efectos, texto, adhesivos, retoques ou marcos.

Unha vez rematado o noso proceso de edición fotográfica podemos gardar a foto resultante no noso ordenador, na nosa conta Picnik, enviala por Email, colgala no Flickr, nun álbum Picassa ou compartila nas nosas redes sociais, coma Facebook ou Twitter.

O software de escritorio está dando paso a numerosas aplicación en rede, fáciles, gratuitas  e intuitivas que permiten lograr os mesmos resultados, quizáis menos profesionais e máis amateurs, que cun potente  software do noso ordenador. Picnik é un bo exemplo desta transformación que se está a levar a cabo e que ademáis permite a edición de fotografías a un nivel de iniciado facéndoa sinxela e agradable, logrando superar con creces moitas veces os resultados que esperabamos.

Pazo de San Xerome

Guión sobre unha suposta reportaxe sobre as eleccións universitarias

1. Introducción ás eleccións

2. Parágrafo sobre a USC na actualidade

3. Parágrafo sobre a última lexislatura

4. Parágrafo sobre o sistema electoral da universidade

5. Presentación dos candidatos

6. Resultado das eleccións na primeira volta

7. Presentación dos candidatos a Rector na segunda volta

Enlaces:

1. USC

2. Documento dos candidatos que se presentan a segunda volta PDF

3. Enlace a páxina web que habilitou a USC con toda a información referente as eleccións- aqui

4. Infográfico do Galicia Hoxe

5. Web J.Casares Long

6. Web con Lourenzo Fernández Prieto

7. Galicia Hoxe: Seccion eleccións USC

8. Vieiros: As eleccións na USC

9. Xornal de Galicia: Eleccións na USC

10. Firgoa: Eleccións na USC

Xornalismo:

1. Profesión, estudios ou actividade de xornalista.

2. Actividade informativaque se leva a cabo a través dos medios de comunicación (prensa, radio, televisión, etc.).

Pídenme que fale sobre xornalismo. Pídenme que de a miña opinión. Demasiadas cousas que dicir. E moi poucas boas. Calquera diría que aínda non rematei a carreira.

Teño unha palabra sobre a que teño que falar. A busco nalgún diccionario online dalguna academia dalgunha lingua do Estado, e descubro esta definición. A achega o dicionario on-line da Real Academia Galega cando tecleo unha a unha as letras da palabra X-O-R-N-A-L-I-S-M-O. É mellor que a definición aportada pola RAE, mais os nosos académicos non atoparon o adxectivo adecuado para colocar ao carón de “actividade”. O de dicir que o xornalismo é unha actividade informativa pareceme que non encaixa demasiado coa realidade. Debería ir polo menos entre comiñas. Supoño que neste caso a verba máis correcta para acompañar a actividade sería “comercial”. Incluso “publicitaria”. Mesmo “politica”. Ou “de manipulación”. Calquera destes adxectivos que estou dando resultarían máis adecuados que o aportado pola RAG. Se algun día vos outorgan unha letra na Real Academia Galega, pídovos que solicitedes o cambio de definición. Ainda que supoño que dito proceso non debe ser doado, porque os galegos aínda figuramos baixo a acepción de “tontos” no diccionario da RAE…

Comezo pois cunha definición do exercicio dunha profesión practicada cada vez por menos “profesionais” e cada vez menos “informativa” ( se é que o foi algunha vez). Dende as tetas gratuitas a festa da pataca.Todo é xornalismo. Todo ten interese. Informativo? Xa non tanto…Empresarial? Sempre.

Porque a idea útopica e romántica desta profesión está en crise na realidade. Unha profesión convertida en empresa polo “ben” da súa supervivencia e dirixida pois, por empresarios. Onde os seus traballadores, tamén chamados “xornalistas”, traballan “informando” baixo o lema da “obxectividade” en favor dos intereses dos seus superiores co obxectivo de conseguir o seu xornal (refírome aquí a primeira acepción do termo: pago por un día de traballo). Porque as páxinas dos centos de publicacións que existen na actualidade non son máis que o resultado dun proceso de negociación coa codiciada mercadoría chamada información.

Negocios sucios levados a cabos por empresarios sen escrúpulos cuxa cara son os xornalistas. Quenes preocupados polo seu xornal seguen as reglas marcadas por aquel que a final de mes lle ingresa o diñeiro na súa nómina. E doado insultar a un colectivo e chamalos cobardes. Pero os xornalistas hoxe non o teñen facil. Estou segura que entraron polas portas da súa facultade pensando no seu propio Watergate. Pero co paso do tempo foron desistindo na súa empresa persoal para pasar a formar parte doutra moito máis grande: os medios de comunicación, que atenden a intereses moito maiores cos dun simple xornalista honrado.

Quenes son os culpables dunha realidade tan desalentadora?:  Os xornalistas? Os donos dos xornais? Ou quenes os len? Quizáis todos. Quizáis un.

Título: José Ángel Valente y la intertextualidad mística postmoderna: del        presente agónico al presente eterno

Autor: Jorge Machín Lucas

Editorial: Servizo de Publicacións e Intercambio científico. Universidade de    Santiago de Compostela

Lugar e ano: Santiago de Compostela 2010

Este libro, publicado ao abeiro da Cátedra de José Ángel Valente de Poesía e Estética afonda na obra de José Ángel Valente, poeta ourensá da “xeración dos cincuenta” ou da “segunda promoción de posguerra”. Facer un percorrido polo seu extenso legado non só é facer un percorrido pola España ditatorial até a España democrática, senón tamén adentrarnos até o máis íntimo do moitas veces hermético Valente. Jorge Machín Lucas, o autor deste estudo, nos demostra ao longo da obra, como as verbas de José Ángel van abandonando co paso do tempo o acento social para deixar paso ao intimismo e a mística, parte na que afondará detalladamente o experto.

O propósito deste estudo é axudar a entender e dotar de sentido aos escritos de José Ángel Valente, para moitos insondables, case crípticos. Para analizar as principais liñas da obra deste galego universal, o autor vai afondar en diferentes “frontes teóricos e eixos temporais”. Estudará a mística e o debate entre modernidade e postmodernidade, é dicir, entre o impulso teolóxico de aunar a todos os seres da creación nun so ser e a realidade actual de fragmentación total. O terceiro fronte será a intertextualidade, como a expresión do baleiro existencial a través da escritura.

Os eixos temporais, por outra banda, son a historicidade de toda a obra do poeta e a relación co momento histórico e intelectual que lle tocou vivir. É a partir deste marxe teórico de onde nace todo estudo.

Jorge Machín vai descompoñendo os poemas de Valente, e nos axuda a dotalos de sentido, mediante as súas propias explicacións e as constantes referencias a unha ampla bibliografía e citas doutros autores. Moitos poemas de Valente desgránanse pouco a pouco, frase e a frase. Polo que non so axuda a entender mellor o legado do ourensá, senón que tamén podemos gozar de moitos dos seus poemas. En definitiva, aprender a comprender a poesía, moitas veces esquecida, dun dos grandes escritores galegos do século XX.

Clara Sánchez Vázquez

Borja Golán asina o seguinte artigo: Novos soportes para novas xeracións. Observo e decátome que nos, os futuros xornalistas, cremos na Internet e o seu potencial. Mais Borja, nunha nova volta de torca, fala sobre a competitividade, no multimedia tamén, como actividade sá para mellorar a calidade dos medios. E se ben é certo isto,  máis certo é aínda o que di sobre a dependencia política e económica das empresas mediáticas. Porque se algo está claro, sexa no soporte que sexa, é que os intereses xornalísticos soen estar moi por debaixo dos económicos e os ideolóxicos. Cousa que non repara nin a competitividade, nin a crise, nin o paso dos anos. Unha mágoa.

Por outra banda Mercedes Rey, en Mudar de Parecer, conta como mudou a súa vida ao elixir o xornalismo como carreira. E como  deben mudar os medios para asegurar a súa supervivencia. Ninguén pode obviar que o xornalismo tradicional está en crise. Quizais a solución pase, como ben di Mercedes, por cambiar as estruturas, contidos e formas de facer. Renovarse o morir. Como dicía hai uns días unha das nosas compañeiras no seu artigo. O xornalismo, todos o temos claro, necesita un cambio.

É de Cambios, e con este nome, do que fala Gemma R. Vega no seu artigo. Asegura que a rede lle xera desconfianza, xa que non todo o que se di nela é verdade.Mais eu creo que non debemos desconfiar de Internet. Como na vida real,nel cóntanse mentiras e tamén verdades. E igual que non debemos crer todo o que aparece nun xornal, tampouco debemos crer todo o que aparece na Rede. Para iso, debemos contrastar fontes e información. Que na rede por certo, pola variedade de opinións e a liberdade de publicación, é moito máis fácil que na realidade, onde uns poucos dominan os medios de comunicacións e as opinións.

E de novo, todos falamos do proceso de cambio ligado a aparición das novas tecnoloxías e dos novos soportes. Todos esperamos algo mellor deste cambio. O que? Non está moi claro. Pero como di unha canción, non será peor do que era. Ou iso espero.

O mesmo Martes 11 de Maio, Alba Naveira titulaba o seu artigo no Galicia Hoxe Renovarse ou morrer. Destacaría a frase: “Unha cousa é ver, e outra saber contar”, xa que dende a miña opinión, aí está o potencial do xornalista e o futuro da súa profesión. Renovarse ou morrer, como di no seu título. Esta é a premisa. Hoxe en Internet pode contar o que ve e o que pasa quen queira. É o xornalista ten que ser consciente disto. Temos que esforzarnos e mudar. Xa non chega con escribir unha nova. Está visto que para iso non fai falta unha carreira. Quizáis a supervivencia pase polo que nós ofrezcamos a máis. E porque se podemos garantir que o que dicimos é certo, seremos fiabéis. Palabra que en Internet non é moi común. E no xornalismo de hoxe tampouco.

Por último, Alba Chao titulaba o seu artigo coaa frase que case todos os que estamos na Facultade de Comunicación pronunicamos algunha vez na nosa vida: De maior quero ser xornalista!. Nel conta como a súa percepción do xornalismo mudou co paso do tempo. E a medida que mudaba a súa opinión crecía a súa confianza nos novos medios electrónicos. E é que hoxe rexeitar as novas tecnoloxías non tería ningún sentido. Poucos son escépticos que afirman que o futuro da comunicación non pasa pola Internet. E poucos son os que afirman que os profesionais dun oficio tan vello vaian desaparecer da noite á mañán. Cambiarán parte das nosas funcións e da nosa linguaxe. Mais o espíritu de informar non desaparecerá porque tampouco desaparecerán as ansias do cidadán de estar informado. Asi que como di Alba, que ninguén se preocupe se de maior quere ser xornalista.

Julia Fontenla falaba no seu artigo Os novos emprendedores da comunicación de como na Facultade aprendeu a ter conciencia crítica. Algo co que estou totalmente de acordo. Aínda que atopo carencias na nosa formación académica, se de algo valeume o meu paso pola universidade, foi para crear iso, conciencia crítica. Poderiamos pensar que isto non se aprende. Mais si que se pode espertar. Os plans de estudo deixan de lado este tipo de leccións, pero serven para bastante máis do que se cre. Eu decateime de que existen moitas máis realidades que as que as grandes cabeceiras nos amosan. Os xornais son grandes empresas, e a práctica dos xornalistas vése obstaculizada polo seu modelo de negocio e o seu espirito empresarial. Cambiar isto quizáis sexa difícil, mesmo imposible. Mais Internet ofrece novas posibilidades que non debemos deixar escapar.

Ser xornalista é mais que unha profesión. Este é o nome do artigo de Laura Torres. Toda unha declaración  de intencións, coa que estou de acordo. Nel,  de novo volvemos falar da escasa adaptación ao novo soporte (Internet) e as novas posibilidades que ofrece. Facemos textos e non hipertextos. Escritura liñal e tradicional que non explota nin unha décima parte de todas as novas posibilidades. Teorías e linguaxe obsoleto.

Mais non debemos esquecer tampouco destoutra parte que encabeza o artigo de Laura, máis aló das novas tecnoloxías, na que afirma que o xornalismo é mas cunha profesión, onde desenvolvemos unha labor social moi importante e das que moitas veces parece que nos esquecemos. Deberiamos primeiro ter claro isto, e logo adaptarnos aos diferentes soportes. Adaptarnos senón non ten sentido.

Por último,Verónica López titula o seu artigo Futuro incerto. Obxección que non so fai ela. Senón todos os que estudamos Xornalismo. E volvemos falar de Internet. Parece que todos temos claro que o futuro da profesión pasa por aqui,mais de novo todos o volvemos ter claro, os medios de comunicación actual non se saben adaptar. Edicións online transcripcións da escrita. Escaparate publicitario gratuito para negocios que non son tan rendibles como antaño. Soporte diferente e cheo de posibilidades que non se explotan. Quizais porque non hai tempo. Quizais porque os xornalistas carecen de formación. Quizais porque non coñecemos todas as posibilidades que brinda. Mais unha cousa esta clara se falamos de futuro: isto cambiará coas novas xeracións. Faremos novos productos, máis debemos saber que estes seguirán sendo parte do negocio. Porque isto todavía é máis dificil de trocar.

Logo de ler os tres parece que podemos chegar a conclusión de que o Xornalismo e os negocios parecen ser un binomio indisoluble. Cambiará con Internet? Non o creo. Mais a esperanza é o último que se perde.

Rocío Álvarez asinaba o artigo “Incerteza no conto do xornalismo“. É difícil prognosticar o futuro da profesión. Os medios tradicionais perden influenza e debúllase no ciberespazo a supervivencia.  É certo, que como ben di Rocío, nunca na historia houbo tal cantidade de información. Na rede xorden ademais versións de todo tipo dun mesmo feito, que se escapan ou alonxan das visións ofrecidas polos grandes xornais xeralistas. Aquí o paradoxo, nunca houbo semellante fluxo de información. Sen embargo, a xente hoxe séntese máis desinformada que antes. Quizais aquí é onde xorda a importancia da figura do xornalista, como mediador entre a gran cantidade de información e a xente. Debemos facer a información comprensible e veraz, porque poucos crense xa o que contamos.

Pero como di Rocío, “a esencia de contar historias que ten o xornalismo non desaparecerá xamais”.

Santi Agra asina un segundo artigo, que titula “O futuro está na lingua”.  E sen deixar a un lado a realidade xornalística no ciberespazo, este compostelán nos lembra que a nosa lingua, tan semellante ao portugués pode servir como trampolín para lanzarnos cara o mercado lusófono, que comeza a despegar e non tardará moito en adquirir gran importancia. A lingua é unha riqueza que non debemos desaproveitar.  “Informar desde aquí e cunha ollada propia galega, pero posta nun mundo cada vez máis globalizado” non é mala idea.

Por último,  Marta Rial fala no seu artigo  “A loita pola supervivencia“  do futuro do xornalismo tradicional. Algúns din que desaparecerán, ela asegura que do mesmo xeito que non desapareceu a radio coa televisión, tampouco desaparecerá a prensa escrita coa electrónica. O certo é que nun panorama tan cambiante e moi ousado proclamar veredicto. O único que sei, que os pasos serán de xigantes, e que en dez anos a rede e o xeito de facer xornalismo dentro dela será totalmente distinto. Esforzo dobre para o xornalista, que deberá actualizarse senón quere quedar obsoleto.

Verónica López Oseira, no seu artigo “Un futuro incerto” fala de novo de Internet. Parece que todos temos claro que o futuro da profesión pasa por aqui,mais de novo todos o volvemos ter claro, os medios de comunicación actual non se saben adaptar.  Edicións online transcripcións da escrita. Escaparate publicitario gratuito para negocios que non son tan rendibles como antaño. Soporte diferente e cheo de posibilidades que non se explotan. Quizais porque non hai tempo. Quizais porque os xornalistas carecen de formación. Quizais porque non coñecemos todas as posibilidades que brinda. Mais unha cousa esta clara se falamos de futuro: isto cambiará coas novas xeracións. Faremos novos productos, máis debemos saber que estes seguirán sendo parte do negocio. Porque isto todavía é máis dificil de trocar.

Por outra banda Laura Torres  Sánchez  no seu artigo “Ser xornalista é máis que unha profesión“, lémbranos a necesidade de ser conscientes da nosa labor.  Da necesidade de respetar a verdade. Porque podemos ser a boca de moitos. Aínda que moitas veces parece que os xornais louban máis que critican as inxustizas ou polo menos a quenes as cometen.

Tamén de novo volve falar da escasa adaptación o novo soporte e as novas posibilidades que ofrece Internet. Facemos textos e non hipertextos. Escritura liñal e tradicional que non explota nin unha décima parte de todas as novas posibilidades. Teorías e linguaxe obsoleto. Mais non debemos esquecer, recorda Laura, tampouco destoutra parte da que fala no seu artigo, máis aló das novas tecnoloxías, na que afirma que o xornalismo é mas cunha profesión, onde desenvolvemos unha labor social moi importante e das que moitas veces parece que nos esquecemos. Deberiamos primeiro ter claro isto, e logo adaptarnos aos diferentes soportes. Adaptarnos senón non ten sentido.

“Os novos emprendedores da comunicación” e o artigo que asigna Julia Fontenla , e co que eu estou totalmente de acordo. Porque aínda que atopo carencias na nosa formación académica, se de algo valéronme estes catro anos na Facultade foi para crear conciencia crítica. É da conciencia crítica da que fala Julia e da necesidade de ver as outras caras da realidade. Non tardei moito en decatarme que existen moitas máis realidades que as que as grandes cabeceiras nos amosan.  Os xornais son grandes empresas, e a práctica dos xornalistas vése obstaculizada polo seu modelo de negocio e o seu espirito empresarial. Cambiar isto quizáis sexa difícil, mesmo imposible. Mais Internet ofrece novas posibilidades que non debemos deixar escapar.